Schouder aan schouder in de strijd tegen zorgbureaucratie

pgbfraud

Het PGB gedoogbeleid

Schouder aan schouder in de strijd tegen de zorgbureaucratie.

 

Kwaliteitseisen

Ik trek een vergelijk met de zorgeisen voor kleine ziekenhuizen (artikel op zorgvisie; kwaliteitseisen nekken regionale ziekenhuizen van 22-05-2018). Dit zien we steeds meer bij kleine zorginstellingen, wooninitiatieven en zorgboerderijen. In het artikel vraagt Suzanne Kruizinga, bestuurder van het Wilhelmina Ziekenhuis Assen en lid van de werkgroep spoedzorg van de Vereniging Samenwerkende Algemene Ziekenhuizen (SAZ), zich af of er een geheime agenda is om de kleinere ziekenhuizen omver te duwen.

Zij geeft aan dat de steeds strenger wordende kwaliteitseisen vooral uit de koker van de grote ziekenhuizen komt en vervolgens breed worden omarmt door het Zorginstituut.  Daarna handhaaft de inspectie en is de cirkel dus rond.

De macht van het convenant

In het geval van zorgaanbieders binnen de langdurige zorg spreekt men van een zogenaamd convenant waar gemeenten, zorgverzekeraar, inspectie en andere ketenpartners aan deelnemen. Gezamenlijk stemmen ze af welke eisen er gesteld worden maar ook welke kleine zorgaanbieders misschien wel extra gecontroleerd dienen te worden.

De grote partijen hebben hier invloed op en ook in die branche lijkt er sprake van het stelselmatig omver gooien van kleine zorgaanbieders. Ook daar nemen de kwaliteit- en administratie eisen fors toe waar dit voor een kleine instelling nauwelijks te behappen is. Zeker wanneer een instelling met Persoons Gebonden Budget werkt is het budget kleiner dan dat van een instelling van een Zorg In Natura (ZIN) instelling.

De grote instellingen pakken weer hun terrein terug in samenwerking met het convenant en de plaatselijke politiek.

Van het Persoon Gebonden Budget dat de kleine instelling ontvangt moeten steeds meer systemen aangeschaft worden waardoor er minder geld naar de zorg kan vloeien. Ook het toenemende juridiseren van de zorg moet de nodige extra kosten met zich meebrengen waardoor menig kleine instelling of de handdoek in de ring gooit, of zichzelf kapot werkt. Uiteindelijk is het niet meer te betalen.

Lukt het niet om de kleine instelling financieel de nek om te draaien dan rest nog altijd de vage regelgeving van de PGB. Binnen het grijze gebied is zoveel onduidelijkheid dat een gemeente gerust het woordje ‘fraude’ in de krant kan laten vallen om die kleine zorginstelling alsnog de nek om te draaien.

Dat er een jaar later blijkt dat er van alles gedoogd is door instanties en zorgkantoren en de regels van de PGB niet zo goed begrepen worden door de gemeenten, is niet zo van belang. Ze zijn inmiddels toch allemaal netjes opgeruimd. De grote instellingen pakken weer hun terrein terug in samenwerking met het convenant en de plaatselijke politiek.

Vage regelgeving

Ik vraag me weleens af of het kabinet spijt heeft van de beslissing om PGB in de wet te verankeren, maar wat hiervan eigenlijk de bedoeling? Het gevraagde maatwerk wordt door plaatselijke gemeenten aan alle kanten geboycot waarbij zij zich verschuilen achter een zogenaamde grootschalige fraude binnen deze voorziening. Duidelijkheid heeft niemand daarover en het aantal rechtszaken die niet gewonnen worden, zijn niet te tellen. De kosten die hiermee gemoeid gaan zijn niet inzichtelijk en ik vermoed, vele malen hoger dan welke fraude dan ook.

Volgens mij is fraude in de zorg duidelijk wanneer er grote sommen geld naar privé rekeningen wordt gestort zonder duidelijke aantoonbare reden. Dan heb je het over het wegsluizen van geld met als doel jezelf te verrijken. Alle andere zaken hebben te maken met de onduidelijkheid van het PGB systeem.

Hetze via de media

Feitelijk is hier al zoveel jurisprudentie over dat we hier een lijst kunnen maken waar gemeenten kunnen checken of het de moeite is om weer eens een zorgaanbieder naar de knoppen te helpen. Deze lijst kun je een beetje vergelijken met de lijst van Q music bij ‘Het Geluid’. Mensen blijven te pas en onpas bellen over antwoorden die allang in die lijst staan. Dat lijkt ook het geval bij gemeenten die, alsof ze een boom met geld op het stadhuis hebben staan, voor elk wissewasje een juridische strijd aangaan. Ofwel met burgers ofwel met zorgaanbieders.

Wanneer het gaat om zorgaanbieders wordt de plaatselijke krant ingezet om alvast een voorproefje te geven van het gelijk dat zij denken te hebben. Bijkomend voordeel is dat het de zorgaanbieder al onmogelijk wordt gemaakt om nog te werken. Doel bereikt en de schade zien we later wel. Het akelige is dat iedereen hierbij lijkt mee te werken, veroordeeld voordat er überhaupt iets vastgesteld is met het gemeentelijke gelijk aan jouw kant.

Wanneer je kijkt naar de inhoud van veel zaken lijkt het te gaan om een storm in een glas water. Had het wooninitiatief budgetten bij elkaar mogen leggen? Had er door een organisatie geld bijgelegd mogen worden aan de huur van de panden (Thomashuizen), moeten alle uren geregistreerd moeten worden of snappen we dat 24 uurs zorg niet op deze manier geregistreerd mag worden.

Gemeenten beheren zorggeld

Hoe komt het eigenlijk dat die PGB regeling zo vaag blijft na jaren van controversie hierover? Is dit een bewuste keuze zodat je als gemeente en zorgkantoor kunt kiezen; wie laten we omvallen en wie niet? Want feitelijk werken alle PGB zorgaanbieders hetzelfde, ze registreren allemaal hetzelfde. Wanneer ze anders beweren dan is dit onmogelijk. Je kunt namelijk niet alle uren registreren alsof je iemand face tot face hebt gezien. Het is namelijk verplicht om meerdere begeleiders op een groep te hebben binnen 24 uurs zorg.

Hoe ga je die registreren per cliënt zonder aan natte vingerwerk te doen? Onmogelijk zegt dan ook de jurisprudentie en maandbedragen zijn gewoon geoorloofd juist vanwege deze onmogelijkheid. Toch wordt nog menig zorgaanbieder voor de rechtbank gedaagd om zich juist hierover te verantwoorden, het is te gek voor woorden. Maar snel beginnen met die lijst van zaken waarover al uitspraak is geweest, kunnen gemeenten zich wat zorggeld besparen en deze ook daadwerkelijk uitgeven aan dat waarvoor het bedoeld is.

Regeldruk

Ondertussen werkt de overheid hard aan het ontregelen van de zorg (Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport; (Ont)Regel de Zorg).  Daarbij komen er sessies met professionals over het vereenvoudigen en schrappen van regels die worden opgelegd door de aanbieder, toezichthouder en andere partijen. Diverse actoren kunnen veel van elkaar leren door samen te werken.

De tegenstelling van de huidige houding in de zorg, kan niet groter zijn. Het verminderen van regeldruk kan immers bereikt worden door het versterken van vertrouwen. Een verschuiving van materiele controle naar een meer inhoudelijke verantwoording. Poe, ik ken vele voorbeelden van instellingen waar cliënten zichtbaar minder in crisis komen en zich jaren kunnen handhaven waar zij dit voorheen niet konden.

Macht en geld

Toch worden juist deze instellingen als voorbeeld gebruikt om de regelzucht nog eens extra kracht bij te zetten.

U heeft de kruisjes niet goed aangevinkt, dat is fraude.

U heeft nette woningen binnen een verantwoorde omgeving maar volgens mij betaald uw organisatie ook iets bij aan de huur, fraude.

Oh wacht, u heeft niet alle uren kunnen verantwoorden omdat wij dit niet goed geregeld hebben in de wet; fraude.

Wacht, u heeft wel erg veel cliënten de laatste tijd en we zien het bij de grote instellingen teruglopen;

Maar we hebben wel een oplossing! We roepen gewoon in de plaatselijke krant dat u fraudeert!

Hoe dan ook voor iedere oplossing een probleem. Ik vermoed dat het probleem van de zorg vele malen groter is dan de zogenaamde controle behoefte, het gaat om macht en veel geld. We weten allemaal dat zodra deze factoren een drijfveer zijn, dat de oplossingen er puur zijn om het volk een beetje rustig te houden.

Ondertussen werken we achter de schermen gewoon as planned!

Ingezonden stuk (anoniem)

Maak een website of blog op WordPress.com

Omhoog ↑

%d bloggers liken dit: